De waarheid is dat mensen dol zijn op de vertrouwdheid in sitcom-vorm (“Abbott” heeft overal echo’s van “The Office” en, nou ja, “Night Court” is een reboot) en er is iets comfortabels aan de structuur en uitvoering van deze show, en het is niet alleen Joel McHale terug op tv zien. De ‘Community’-film moet misschien wat langer wachten, aangezien McHale Frank Shaw speelt in deze show van Bob Fisher, Rob Greenberg en Dan Sterling. Shaw is de meest levendige persoonlijkheid in de Northwest Division of Animal Control van Seattle, een setting die een werksfeer mogelijk maakt die sterk doet denken aan “Brooklyn Nine-Nine” zonder alle beschuldigingen van copaganda.
De versie van deze show van Jake Peralta van Andy Samberg is de sympathieke goofball Fred “Shred” Taylor (Michael Rowland), samen met de cynische McHale-veteraan. McHale wijkt niet al te ver af van zijn Jeff Winger-personage (in feite is het grappig om je dit voor te stellen als een voortzetting en dat Jeff op de een of andere manier in Seattle belandde op jacht naar wilde dieren), maar het belangrijkste is dat hij een gemakkelijke komische chemie heeft met Rowland . McHale’s vermogen om op de een of andere manier sympathiek en kruiperig te zijn, wordt perfect in evenwicht gehouden door Rowlands optimisme met grote ogen. En ze hebben het soort komische timing dat de meeste sitcoms pas in hun tweede of derde seizoen produceren.
![](https://aguaspatagonicas.com/wp-content/uploads/2023/02/content_101_01044217_Option_01.jpg)
En ze zijn niet alleen. Net als de komedies op het werk die duidelijk de inspiratie waren voor ‘Animal Control’, vult deze show de rest van het ensemble met verschillende persoonlijkheden. Uitblinkers waren onder meer Grace Palmer als de excentriek onvoorspelbare Victoria en Ravi Patel als haar familiepartner Amit. Vella Lovell speelt de onzekere maar lieve baas Emily, die naarmate de show vordert de Jim van Pam tot Shred lijkt te zijn.
Natuurlijk zorgt het opzetten van een komedie in de wereld van dierencontrole voor veel flauwe montages, en het is gemakkelijk om te zien dat “Animal Control” veel te vaak in gekke fysieke humor verandert als ze geen ideeën meer hebben, maar de drie afleveringen die zijn ingediend voor review (meestal) vermijd deze valkuil door je te concentreren op het opzetten van personages in plaats van ze te definiëren door de klusjes die ze hebben. En de setup maakt instellingen voor grappen mogelijk die dit vertrouwde formaat een uniek genoeg persoonlijkheid geven.