Tue. Dec 5th, 2023


Kore-eda reisde naar Zuid-Korea om dit verhaal te vertellen, deels omdat dat land vaak iets gebruikt dat ‘babydozen’ wordt genoemd. Maar men vermoedt dat het ook is om samen te werken met de geweldige Song Kang-ho (“Parasite”), die in Cannes de prijs voor Beste Acteur won. Song speelt Ha Sang-hyeon, een wasserette-eigenaar die vrijwilligerswerk doet in een plaatselijke kerk. Daar werkt hij een ongewoon plan uit met zijn vriend Dong-soo (Gang Dong-won), terwijl de twee baby’s opnemen die zijn achtergelaten door moeders die niet voor hen kunnen zorgen. Het paar verkoopt de baby’s op de adoptiemarkt. Ja, “Broker” is een drama over kinderhandel, maar Kore-eda wil meteen dat je zijn oordeel over zijn personages in twijfel trekt. Is het veel beter voor een baby om deel te nemen aan het Koreaanse adoptiesysteem dan om verkocht te worden aan een familie die van hem zal houden en voor hem zal zorgen? “Broker” gaat niet direct in op deze vraag, maar laat het in de lucht hangen en weerspiegelt hoe we de personages in de toekomst zullen beoordelen.

Alles stort in als een moeder genaamd Moon So-young (de fenomenale Lee-Ji-eun) terugkeert naar de kerk om haar baby op te halen en stuit op de operatie. Tegelijkertijd volgen twee rechercheurs genaamd Soo-jin (Bae Doona) en rechercheur Lee (Lee Joo-young) dit nieuwe team van buitenstaanders en ontdekken dat niet alles is wat het lijkt.

“Broker” zou niet moeten werken. Alleen al in de plotbeschrijving klinkt het een beetje belachelijk en bijna beledigend. En als iemand niet voorbij zijn gimmicks kan komen, vooral in de laatste akte, zullen ze geen verbinding maken. Ik vind het echter heel verfrissend als een filmmaker een ouderwets melodramatisch kader kan gebruiken om emotioneel te verbinden. Kore-eda’s films, vooral deze, zijn perfecte voorbeelden van wat Roger Ebert bedoelde toen hij schreef over cinema als een empathiemachine. Ze vragen je niet alleen om jezelf in andermans schoenen te verplaatsen, ze eisen ook empathie voor de mensen die je dagelijks ziet. Dit zijn pleidooien voor empathie, niet alleen voor de mensen op het scherm, maar ook voor de ge├»mproviseerde gezinnen waarmee je omringd bent. Hij gebruikt melodrama niet alleen om zijn publiek te manipuleren, maar ook om hun emotionele centrum te verschuiven en cynisme en oordeel van de wereld af te weren. Hij presenteert zijn personages met zoveel mededogen en begrip dat we ook van hen gaan houden. “Deze auto zit vol leugenaars”, zegt Dong-soo, en hij heeft geen ongelijk, maar hoe zijn ze zover gekomen? Waarom logen ze? Wat zegt dat over waar ze zijn geweest en waar ze naartoe gaan?

Het helpt dat Kore-ed’s hand met uitvoeringsrichting alleen maar beter is geworden. Song is zo goed als je zou verwachten – hij is letterlijk nooit slecht – maar hij is niet de enige. Lee Ji-eun is de openbaring, die aangeeft hoezeer het personage in een situatie is geworpen die ze zich nooit had kunnen voorstellen zonder zich een pion in de plot te voelen. Zij is de kern van het verhaal, want zij is hoe haar personage verandert van een jonge vrouw zonder opties in iemand die haar weg in het leven vindt. Kore-eda laat zijn emotie door zijn personages stromen, en zijn ensemble bereikt dat. Als we niet in hun keuzes of emoties geloven, valt het hele project in duigen.

Hirokazu Kore-eda begrijpt dat onvoorstelbare levensbeslissingen niet gemakkelijk worden genomen. Ze worden meestal gemaakt door mensen die bij een splitsing in de weg zijn gekomen waar geen van beide richtingen goed lijkt. We struikelen allemaal op bepaalde punten in het leven. En het zijn de mensen die we onderweg ontmoeten, degenen die uiteindelijk bij ons komen, die ons in beweging houden.

Opent in New York op 26 december en in Los Angeles op 28 december.

By Orville Anderson

Professional Writer | Published Author | Wordsmith | Lover of Literature | Crafting stories that captivate and inspire | Seeking to connect with fellow wordsmiths and literary enthusiasts | Let's embark on a journey through the power of words | #Writer #Author #LiteratureLover